Σωτήριος Θεολόγου, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Θεολογίας Α.Π.Θ.
Ο άνθρωπος αγωνίζεται καθημερινά να αποκτήσει αγαθά, να δημιουργήσει περιουσία και να εξασφαλίσει το μέλλον του. Η εργασία, η αποταμίευση και η επιθυμία για μια καλύτερη ζωή δεν είναι καταδικαστέες. Το ερώτημα, όμως, είναι πότε τα υλικά αγαθά παύουν να αποτελούν μέσο ζωής και μετατρέπονται σε σκοπό της ύπαρξής μας.
Μέσα από μία παραβολή μάς μιλάει και σήμερα ο Χριστός.
Μάς λέει ότι ενός πλούσιου ανθρώπου τα χωράφια έδωσαν άφθονη σοδειά. Εκείνος σκεφτόταν τι να κάνει την μεγάλη σοδειά, καθώς οι αποθήκες δεν αρκούσαν. «καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου», σκέφτηκε. Να καταστρέψει τις παλιές αποθήκες και να χτίσει μεγαλύτερες. Ύστερα, θα έλεγε στον εαυτό του: «Ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου». Και ο Θεός απαντάει στον πλούσιο ότι εκείνη την ημέρα θα πεθάνει. «Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν». Αυτά παθαίνει όποιος μαζεύει θησαυρούς και δεν πλουτίζει με ό,τι θέλει ο Θεός.
Ο πλούσιος της παραβολής δεν καταδικάζεται από το Θεό για τα αγαθά που απέκτησε, όσο πολλά και αν είναι. Καταδικάζεται γιατί εγκλωβίστηκε σ’ αυτά. Τον νοιάζει μόνο να μεγαλώσει τις αποθήκες του για να χωρέσουν όλα μέσα, χωρίς να ενδιαφέρεται για το Θεό και για τον συνάνθρωπό του.
Πόσες φορές ακούσαμε να μιλάει για τον εαυτό του; Πόσες φορές ακούσαμε η κτητική αντωνυμία να αντηχεί στα αυτιά μας;
Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτόν.
Ας έρθουμε στις ημέρες μας και στη δική μας συμπεριφορά.
Πόσες φορές μετρήσαμε όσα έχουμε;
Πόσες φορές κάναμε σύγκριση με τους άλλους, με βάση ό,τι έχουμε; Σπίτια, αυτοκίνητα, λεφτά, πλούτη.
Πόσες φορές μάς έχει κυριέψει ο φόβος μήπως χάσουμε την περιουσία μας;
Άρα, το ερώτημα είναι· έχουμε περιουσία ή μήπως η περιουσία μάς έχει;
Όταν έχουμε φτάσει στο σημείο να φοβόμαστε να μην χάσουμε αυτά που έχουμε παρά να μην χάσουμε την ανθρωπιά μας και την αλληλεγγύη μας, τότε δεν μας ανήκει η περιουσία. Εμείς ανήκουμε στην περιουσία.
Όλο το νόημα για τα αγαθά, βρίσκεται στο λόγο του Χριστού: «Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν».
Δεν απορρίπτει τα υλικά αγαθά, ούτε μας λέει να μην έχουμε τίποτα. Αποκαλύπτει σε όλους μας την προσωρινότητα και την ματαιότητά τους. Ο πραγματικός πλούτος δεν είναι όσα συγκεντρώνουμε, αλλά όσα δίνουμε. Όσα δίνουμε στο Θεό και στην αγάπη για τον άλλο.
Στην καρδιά μας υπάρχει χώρος για το Θεό και για τον άλλον;
Μπορεί να έχουμε γεμάτες αποθήκες, όμως η καρδιά μας να παραμένει άδεια. Άδεια από αγάπη, αλληλεγγύη, φιλανθρωπία, νοιάξιμο για τον άλλον.
Σε μία κοινωνία που μάς θέλει να συγκεντρώνουμε υλικά αγαθά, έρχεται ο Χριστός για να μας υπενθυμίσει και κάτι άλλο· μέσα σε όλα, να βρίσκουμε μία χαραμάδρα αγάπης, επαφής με το Θεό και με τον συνάνθρωπο.
Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο δράμα του άφρονος πλουσίου να μην ήταν ότι είχε γεμάτες αποθήκες, αλλά ότι είχε μια καρδιά που δεν χωρούσε τίποτε άλλο πέρα από τον εαυτό του. Γιατί ο άνθρωπος δεν γίνεται πλούσιος από όσα συγκεντρώνει, αλλά από όσα κατορθώνει να μετατρέψει σε αγάπη. Και μπροστά στην αιωνιότητα, το ερώτημα δεν είναι πόσα αποκτήσαμε, αλλά τι κάναμε με όσα μας εμπιστεύθηκε ο Θεός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου